insanı hep acılar, hüzünler ayrılıklar mı yönlendirir yazmaya? nedendir mutluluğumuzdan çok üzüntümüzü yazma eğilimi?
Ben, anlatsam kimse anlamaz diye korkarım. belki öykülerim benim için sanılandan kıymetlidir.
fakat bu ne kadar korunaklılıktır, çok fazla kırılmaya yol açan?
bu bir yeniden başlama öyküsü. geçmiştekilere can havliyle sarılmanın, bir yandan da geçmişte bırakıp geleceğe tutunma zorunluluğunun öyküsü.
kendimi aramanın vakti geldiğinin işareti "harflerin kardeşliği". bir gün bulma umudunun hala var olduğunun habercisi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder